۰۲۱ - ۸۸۰۰۱۳۶۱ info [@ ] scia.ir امروز : ۲۸ دی ۱۳۹۶

نقطه ی عطف زندگی من : یک گزارش تلویزیونی ۱۸ شهریور ۱۳۹۱

خانه > داستان های آسیب نخاعی, مطالب > نقطه ی عطف زندگی من : یک گزارش تلویزیونی

یکسال بود از آسیب نخاعی من می گذشت . دیگه این موضوع را پذیرفته بودم که من هم جزو افراد نخاعی این جامعه هستم و باید با شرایطی که دارم خودم را تطبیق دهم . باید با توجه به محدودیت ها و توانائی هایم به زندگی ادامه دهم و با چالش های آن مواجه شوم . از نظر جسمی ، بدنم افت زیادی کرده بود . روحیه ام هم چندان مناسب نبود . گاهی اوقات خیلی افسرده می شدم . حس وحال هیچ کار و حوصله ی هیچکس را نداشتم .

با توجه به شرایط بدنی ام و عدم امکان خروج بدون دغدغه از منزل ، تلویزیون یکی از مهمترین مشغولیات من بود . تقریبا” از صبح کله سحر تا آخر شب تلویزیون خونمون روشن بود . من هم دیگه عادت کرده بودم . حتی موقعی که نگاه هم نمی کردم ، باید صدای اونو می شنیدم .
یه روزی نشسته بودم و کانالها را عوض می کردم که در یکی از شبکه ها گزارشی از مسابقات بسکتبال با ویلچر جانبازان نخاعی ، شدیدا” توجه من را به خود جلب کرد . شور و هیجان و انرژی عجیبی در آنها می دیدم . انگار نه انگار که نخاعی هستند . با سرعت خیره کننده ای روی ویلچر به دنبال توپ و همدیگر می رفتند . با زدن گل به سمت هم می رفتند و دستهایشان را به هم می زدند . حس همکاری و گروهی بی نظیری بین آنها وجود داشت .

احساس شادی و لبخند در صورتشان موج می زد . بدن آنها خیلی ورزیده بود . در شانه های خیلی از آنها نشانی از افتادگی دیده نمی شد ، بطوری که اگر پشت میز می نشستند ، هیچکس نمی توانست تشخیص بدهد که آسیب دیده نخاعی هستند .
از همین جا بود که انگیزه من برای ورزش شکل گرفت و در واقع این برنامه ی تلویزیونی ، نقطه ی عطف زندگی من بود . بعد از آن ، شور ورزش در من زنده شد . بعدازظهر همان روز چند تا نرمش ساده کردم . فردای آن روز که از خواب بیدار شدم ، احساس کردم از حالت کرختی و سستی همیشگی من خیلی کم شده . احساس خوبی داشتم . بدنم سبک تر شده بود . فهمیدم این احساس من از کجا منشاء گرفته بود . بله همان چند حرکت ساده ی دیروز عصر ! … همان حرکات را برای چند روز انجام دادم . هر روز با نشاط بیشتری آنها را تکرار می کردم . با این تفاوت که دوست داشتم مدت زمان آنها را بیشتر کنم …. بعداز آن تصمیم گرفتم از طریق اینترنت یکسری تمریناتی که متناسب با وضعیت جسمی ام بود ، پیدا کنم . …. کم کم تعداد حرکات و مدت زمان آنها را بیشتر کردم . اما احساس کردم که بهتر است با یکی از فیزیوتراپهای آشنا به برنامه های توانبخشی افراد نخاعی مشورت کنم . این موضوع به من کمک کرد که ضمن اصلاح تمرینات با حرکات بیشتر و مفیدتری آشنا شوم . برنامه های روزانه ام را بطور جدی ادامه دادم . بعد از آن ، تمرینات روزانه جزو برنامه های زندگی روزمره ام شد .

طولی نکشید که اثرات ورزش را دیدم . ماهیچه های بدنم قوی تر شدند . تنفسم روز به روز بهتر شد . بهبود وضعیت قلبی و عروقی ام را به خوبی حس می کردم . مفاصلم از حالت خشکی خارج می شدند . وضعیت گوارشی و اجابت مزاجم به طور چشمگیری بهتر شد. میزان عفونتهای ادراری ام به خاطر تخلیه بهتر ادرار خیلی کمتر شد .

پوستم روز به روز بهتر و بهتر شد . با رعایت یکسری مراقبت های خاص ، دیگه به زخم بستر فکر نمی کردم و نگرانی از این بابت نداشتم . چون می دونستم که با ورزش جریان خون در تما م قسمت های پوست بدنم بهتر می شود . البته روشهای جلوگیری از فشارهای تنشی و سایشی را هم یاد گرفته بودم . هر چه بیشتر می گذشت ، حفظ تعادل بدنی ام هنگام جابجائی ها و هنگام حرکت با ویلچر بهتر می شد و …. خیلی مزایای بدنی دیگر …..
فواید روحی و روانی آن که دیگه جای خود داشت : شادابی و امید به زندگی ، افزایش اعتماد به نفس ، رفع خستگی و افسردگی وووو …. همگی باعث شدند که زندگی من متحول بشه . چرا که کم کم آمادگی حضور در جامعه و آشنایی با افراد مختلف را هم پیدا کردم و در واقع به جامعه بازگشتم .

درسته که در این راه با چالش های زیادی مواجه شدم و هستم و خواهم بود ، اما می دانم که می توانم با صبوری و پیگیری ، به آن چه که می خواهم برسم . اما مزایای ورزش ، پیمودن راه مبارزه با مشکلات و مسائل روزمره را برای من هموار ساخت و زندگی من رو دگرگون کرد .

 

منبع : نوشته «افسانه موسوی» – انتشار : مرکز ضایعات نخاعی جانبازان

منبع:
دیدگاهتان را بنویسید نظرات کاربران
  1. بدون دیدگاه
  1. بدون بازتاب

سازمان بهزیستی کشور موظف است با ایجاد ساز و کار مناسب، نسبت به قیمومت افراد معلول اقدام نماید. دادگاه ها موظفند در نصب یا عزل قیم افراد معلول، صرفا از طریق سازمان مذکور عمل و مبادرت به صدور حکم نمایند